Wściekłe sprzątanie.

nascendi

Dojmujące pragnienie zmian w życiu. Przechodzę na wegetarianizm. Nie. Wracam do niego

po 5-letniej przerwie. Siadam na podłodze i niszczę czasopisma. Szarpię z nich artystycznie

malownicze strony, które przyciągnęły wzrok. O jesiennym smutku, o sycących, rozgrzewających,

barwnych potrawach na jesień, o angielskich pledach w czerwono-czarno-białą kratkę.

Pod takim leżałam u swojego przyjaciela w sobotni, późny wieczór. Poił kolorowymi

drinkami (drań - w niedzielę czułam się na tyle świetnie, że już wiem, że alkoholu

tam było może ze dwie średnie krople), nakarmił ostrą jak diabli kolacją. Gotował

ją w czterech garnkach na tak gwałtownym ogniu, że zaprotestowałam. Życzliwie polecił

i się zamknąć. Zaproponował klucze do swojego mieszkania. Nie, podziękowałam, z

ociąganiem wróciłam do siebie. Przez chwilę pobyłam w nie swoim, ale bardzo przyjaznym

świecie. Doberman został nakarmiony paluszkami (pół dla mnie, pół dla Ciebie), angorska

kotka z absurdalnym dzwoneczkiem na szyi ogrzała kolana. Nie chcę uciekać. Przed

własnym zagubieniem. Przed własnym, bardzo istotnym czasem.

Kolejne kartki lądują w małych, białych szufladach biurka z niebieskim, coraz bardziej

posprzątanym blatem.

Czarny worek w rogu pokoju, zawsze myślę o nim "na zwłoki ciotki", powoli zapełnia

się niepotrzebnymi papierami. Wszystkie ciotki żyjące mam.

Głośno jazzowy "Farat" pięknej Anny Marii.

Tkwię nieruchomo, chociaż mam ochotę pokopać w ścianę.

Rozczulają dwa utwory. "Wszystkie cnoty". I "Możliwe".

To ja - refleksyjność i grzech.

Czerwona lustrzanka wkręcona w przypływie antycypowanego jesiennego smutku pali pokój

w zimnych barwach hi-tech.

Kim ja, do cholery, jestem?

Jest za późno na mycie okien.

Tęsknię za miłością.

Bezradnie.

Serotonina wychwytywana jest na tyle zwrotnie, że łzy nie płyną. Duszą się.